| تبليغات | X |
|
به نام معبودم... حس زیبا ی برخورد بال کبوتران حرم با هوای اطراف گنبد. و لذت توصیف نشدنی گذشتن کبوتر حرم از کنارم. جارو زدن حیاط حرم با دستان یخ زده ی پیرمرد خادم. و لذت توصیف نشدنی نشستن گرد و غبار زائر حرم روی چادرم. نگاه خیس دوستم و صدای نجوای دعای توسلش و موج دعاها و خواهش ها... و لذت توصیف نشدنی اشکی که روی گونه هایم غلطید. پر از لذت های بدیع و ناب از کدام برایت بگویم همراه کوچه باغم! ـ که دلم جامانده است و پای کوبان تا امتداد وصل هروله می کند ـ
به نام معبود یگانه از پس همه ی روزهای تلخ و سرفه های خشک. نه از غم و بغض فرو خورده ام می گویم. نه از صدای محزون قاصدک ها. از شادی می گویم. از جشن. جشن میلاد "امام رضا". تاریخ شگفت این جشن. و آرزو های زیبا و قشنگ. میلاد مبارک....
به نام زیبای بی همتا کوچه باغ مثل همیشه پراز دنیای من است. دنیایی که آسمانش آبی ـ روشن است. و صدای قدم های سربازی همیشه به گوش می رسد. و سنگها وبرگهایی که زیر پایت فشرده می شوند. و دستان من که هوای کوچه باغ را احساس می کند. و چشمانم که همیشه بسته است. آن قدردر این دنیایم غرق می شوم که صدای نوك زدن همه ي پرنده هاي باغ به زمين را مي شنوم. وچشمانم تمام ستاره های آسمان را میشمرد. و هيچ زماني نيست كه پايم را آن جا بگذارم و به دنبال تو نباشم......به دنبال تويي كه خود مني
به نام خالق خوبی ها کوچه باغ این روزها پر از نسیم تاریک سکون است. آرامشی تاریک بر درختانش سایه انداخته است. او کمی دورتر ایستاده است و لبخندی تلخ و پر از ترحم بر لبانش نشسته است. دلم به وسعت نگاه خسته ام که به درخت انجیر پشت پنجره ی اتاقم خیره می ماند ... گرفته است. به وسعت تمام شب هایی که آرزو داشتم به ماه نزدیک شوم. به اندازه ی تمام برگ هایی که در کوچه باغ زیر پای آدم ها له شد. آدم هایی که نفهمیدند برگ های کوچه باغ مقدس اند. و صدای خسته ی دختری دل شکسته از ته کوچه باغ به گوش می رسد. می دانم که او گمشده ای دارد...
به نام هستی بخش... چشمانش را که باز کرد..دلم لرزید. نگاهش در آیینه مثل همیشه نبود. گفت:نوری در اعماق روحم.. وجودم را به یغما می برد. نوری که می گویند آغاز عشق است. گفتم: تو و عشق؟؟؟ بعید است. و برایم از عشق گفت.... از شب زنده داری ها..گریه ها سردرگمی و از آسمان. از ستاره های خاموشی که هیچ کس جز او آن ها را ندید. و هیچ کس جز او صدای تنفس شمشاد های کنار خیابان را نشنید. نگاهش در آیینه می درخشید و از من می خواست که آرزو کنم برایش نور عشق همچون پروانه ای از وجودش پر بکشد... اما من آیینه را شکستم... و آرزو کردم برایش که عاشق بماندو در آتش عشق دوست بسوزد. شاید این است سرنوشت زیبای او.
به نام او که پروانه حیران از اوست....
امروز روز ورود او به زمین است. امروز چشمانش را روی سرنوشتش باز می کند. زندگی جدیدی در چنین روزی آغاز می شود. و این اتفاق بزرگی است...{ورود یک آدم جدید با سرنوشتی خاص برای او} و زمین خشنود شد..اسمش را گذاشت مریم .... یعنی پاک و مقدس و آرزو کرد برایش که عاشق شود. و رویای زندگی اش را پیدا کند. ستاره ای کمی دورتر در آسمان بالای سر مریم چشمکی زد. دستانش را بالا برد تا ستاره را بگیرد. نمی دانست که تا ستاره راهی است به اندازه ی سرنوشتش......
به نام بی نیاز ترین گاهی آنقدر زندگی ام پیچیده می شود که دلم می خواهد دستم را روی کلید ایست بزنم تا نوار زندگی ام بایستد. گاهی بغضی گلویم را فشار می دهد...و با تلنگری از جانب کسی اشکم می ریزد.. و بالشم خیس می شود. گریه ی من صدا ندارد. آرام اشکهایم می آید. و هر از گاهی مجبورم نفس عمیقی بکشم. و هوای اطرافم که پر از بوی غم است را داخل ریه ام بکنم.. گاهی نگاهم به درخت انجیر پشت پنجره ی اتاقم خیره می ماند. تو پیچ و تاب شاخه های درخت انجیر به دنبال جیرحیرکی می گردم. (صدای جیرجیرک تم همه ی لحظه های زندگی اتاق مریم است.) کمی آن طرف تر از کوچه باغ صدایی به گوش می رسد. انگار قاصدکی قصد هجرت دارد... ستاره ای در آسمان می درخشد. "خدایا " مریم را تنها مگذار بگذار حتی شده جیرجیرکی همواره برایش آواز بخواند..
یا مدبر النور پروانه آنقدر اوج مي گيرد. از هر پرنده اي بالاتر مي رود. ميرود تا فاطمه...... فاطمه تو كيستي؟ كه پروانه چون سرگرداني به هر سو مي جويد تو را... در غمناك ترين آواز چلچله ي كوچه باغ . در زيباترين خلوت دو قاصدك . بين همه اشكهاي جاري شده از سر شوق. زير تمام باران هاي ريخته شده ي كوچه باغ...در حس لطيف آغاز پرواز گنجشكی نو پا... كيستي كه پروانه اينگونه نجوا مي كند در انتظارت... " از عشق فاطمه درديست در وجود من گويا كه فاطمه عشقيست در وجود من.." فاطمه برخورد تمام خوبي هاي عالم هست. خورشيدي كه به ماه نور مي بخشد. نه... فاطمه همه ي دنياست. "خود عشق است." آن جا كه تمام زيبايي ها و اسرار و همه ي لطافت ها معنا مي گيرد. ...و پر از نور است نور" خدا" ميدانم. روزي مي رسد كه پروانه جايي دورتر از هر كوچه باغي...محو ميشود..و آن زمان طلوع چشمانش را با نگاه فاطمه اش آغاز مي كند......
خداوندا... امشب آسمانت دلم را می لرزاند دعای جوشن را می خوانم.......یا غیاث المستغیثین ای خدایی که فریادرس من هستی امشب دل گرفته تر از همیشه به سویت آمده ام با چشمانی که دیگر از اشک نای باز شدن ندارد. آسمان امشب نه ماهی دارد نه ستاره ای....چه دردناک گفت:امشب شب سرنوشت است. خدایا سرنوشت مرا با جود و بخشش بی کرانت رقم بزن ... گناهان من را ببخش... هر چه گناه می کنم باز هم بر می گردم به سویت... یا مدبر النور ماه از پشت ابر ها رخ می نمایاند . دلم آرام می شود . ستاره ای دور تر به من خیره شده است... الهی العفو
خدایا... خدای مهربان من..خدای زیبای من این اشکهایم برای چیست..................... چرا این روز ها که خدا خدا می کنم گریه ام می گیرد.... این گریه ها چقدر پر معنا می توانند باشند گریه هایی که شاید همان گناهان من هستند و تو آنها را از وجودم می ریزی تا پاک شوم و شاید این گریه ها نشان دهنده ی ناتوانی من از درک وسعت توست شاید هم نشانی از غمگینی و تنهایی من است خدایا معنی این اشکها چیست؟؟؟ حتما هم ناتوانی ..هم غمگینی تنهایی ... چقدر زیبایی خدا . چقدر زیبا تری که ما را آفریدی. وای که جه حس خوبی دارم وقتی فکر می کنم که من آدمی را که آفریدی به خود احسنت گفتی چرا این را فراموش می کنم... تو مرا خیلی دوست داری ـ تو خود دوست داشتنی ـ آن قدر محبت داشتن به تو وسعت دارد که این همه آدم ...این همه مخلوقات همه می توانند تو را دوست داشته باشند و تو تمام نمی شوی شگفتا از این همه ـ وسعت و بزرگی ـ امشب شب ۱۴ ماه رمضان است. خدایا امشب جقدر به قول دکتر شریعتی چشم چپ تو (ماه) زیبا شده است.... خدایا میخواهم ستاره ای باشم که دوست دارد به ماه نزدیک شود. همان ستاره ای که الان در آسمان بالای سرم ماه را می نگرد. خدایا می شود امشب من آن ستاره باشم؟؟؟ ستاره ی ماه شب ۱۴ خدایا فقط از تو این را می خواهم که در هر حال چه خوبی چه بدی ـ توـ خدای همیشگی من باشی و همیشه تو را یک جور دوست داشته باشم و شکرت کنم...
|
About
با ياد خداي نور Archivesآبان 1388مهر 1388 شهریور 1388 Links
نامه هايي به فاطمه |
